Graffiti en vandalisme

Vaak wordt graffiti in verband gebracht met vandalisme. Een groot aantal mensen ergert zich aan de, in hun ogen, verminkingen van de openbare ruimte. Graffitispuiters beschadigen ook eigendommen van privépersonen en jagen deze daarmee op kosten om de graffiti te verwijderen. Graffiti wordt ook vaak aangebracht op bouwwerken die niet van privépersonen zijn, maar van de overheid of van grote organisaties. Vaak zijn ook verrijdbare zaken het doelwit, zoals treinen en portacabins, en ook op straatmeubilair zoals verdeelkasten van het elektriciteitsbedrijf of van het telefoon- of kabelbedrijf. Ongewenste graffiti wordt beschouwd als beschadiging van gebouwen. Daarom maakt de politie hiervan een procesverbaal en wordt de dader gestraft. Deze moet meestal de kosten van het verwijderen betalen. Ongewenste graffiti kan op meerdere manieren worden verwijderd, afhankelijk van de soort verf die voor de graffiti is gebruikt.

cap
Hoewel veel mensen graffiti kunst vinden, blijft het vernieling en vervuiling van het milieu. Volgens de APV, wat staat voor Algemene Plaatselijke Verordening, is vrijwel alle Nederlandse graffiti verboden. Een voorbeeld is artikel 64, hoofdstuk van de APV wat als volgt luid: ´Het is verboden op een ander toebehorend roerend of onroerend goed dat vanaf de openbare weg, of de spoorbaan goed zichtbaar is, zonder toestemming van rechthebbende, bekendmakingen, afbeeldingen of tekens aan te brengen, deze goederen te bekrassen of te bekladden.´

Graffiti is een dure kunstvorm. Zowel voor de graffitibeoefenaars als de graffiti- verwijderaars. Een spuitbus kost ongeveer 5 euro en je kunt er ongeveer 2 vierkante meter mee spuiten (in 2 tot 3 lagen, zodat het goed dekt). Nederland kent enkele duizenden graffitispuiters. De NS betaalt jaarlijks rond de 4,5 miljoen euro voor het verwijderen van graffiti op treinen en stations. Het schoonmaken van een trein kost ongeveer 75 euro per vierkante meter.